Motto tygodnia: Opozycja podzielona, a Kaczor ze śmiechu kona.

Gdzie mam Che Guevarę

numer 27/2019

O losach nowelizacji kodeksu karnego, uznanej za rażąco niekonstytucyjną przez co najmniej pięćdziesięciu profesorów prawa, rozstrzygnie mgr Przyłębska – postanowił dr Duda.

Inaczej mówiąc, prezes ma trochę czasu na zdecydowanie, czy pozwolić Ziobrze pohulać, czy też jednak, w imię niedrażnienia elektoratu, nieco powściągnąć jego oszołomskie pomysły. Obstawiam, że kodeks utknie w Trybunale Konstytucyjnym, co samo w sobie będzie klapsem dla Ziobry, który – przy skwapliwym udziale marszałka Kuchcińskiego – przegonił nowelizację przez parlament w tempie II Frontu Białoruskiego, nie biorąc jeńców.

Warto jednak odnotować, że co najmniej jeden z zapisów nowego kodeksu karnego został już uznany za niekonstytucyjny – wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 19 lipca 2011 r. Przepis dotyczy komuchów, zatem szeroko pojęci obrońcy demokracji zupełnie się nim nie przejęli – ale ja jako posiadaczka tatuaży z Che Guevarą oraz krążownikiem „Aurora” uważam go za dość istotny.

Chodzi o kawałek paragrafu 2 artykułu 256, który groził więzieniem za „nośniki symboliki faszystowskiej, komunistycznej lub innej totalitarnej”. W 2011 r. TK wykreślił to zdanie, stwierdzając mniej więcej tyle, że wprowadza cenzurę. Trybunał – wyrok napisał Andrzej Rzepliński, którego raczej trudno posądzić o komunistyczne sympatie – uznał, że termin „nośnik symboliki komunistycznej” jest tak dalece nieokreślony, że pozwoli na arbitralne ocenianie, co jest przestępstwem, a co nie: „Nie jest wiadome, czy za symbol komunizmu uznany zostanie czerwony sztandar, czy też np. będzie to musiał być czerwony sztandar z sierpem i młotem, czy też koszulka z wizerunkiem Che Guevary”.

TK powołał się na wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie Vajnai przeciwko Węgrom: ETPC zakwestionował węgierski przepis, mimo iż był on znacznie bardziej precyzyjny niż ten, który wprowadzono do polskiego kodeksu karnego, wymieniał bowiem zakazane symbole enumeratywnie. „Art. 256 § 2 kk nie zawiera zamkniętej listy symboli, którymi posłużenie się jest zabronione. Jest regulacją wieloznaczną i niewystarczająco określoną. Stanowić może zagrożenie dla wolności słowa w większym stopniu niż negatywnie ocenione przez ETPC przepisy węgierskiego kk” – stwierdził trybunał.

Zarówno ETPC, jak i polski TK wskazywały, że – aby tego zagrożenia dla wolności słowa uniknąć – należy zapisać, iż posłużenie się podejrzanym symbolem musi stanowić „propagowanie reżimu totalitarnego”. I teoretycznie takie uściślenie PiS do nowego kodeksu wpisało: „Tej samej karze podlega, kto w celu rozpowszechniania produkuje, utrwala lub sprowadza, nabywa, zbywa, oferuje, przechowuje, posiada, prezentuje, przewozi lub przesyła druk, nagranie lub inny przedmiot, zawierające treść określoną w § 1 lub 1a albo będące nośnikiem symboliki nazistowskiej, komunistycznej, faszystowskiej lub innej totalitarnej, użytej w sposób służący propagowaniu treści, określonej w § 1 lub 1a”.

Diabeł tkwi w „1a”. Usuwając zagrożenie dla wolności słowa, wynikające z nieprecyzyjnego zapisu starego kodeksu, PiS stworzyło nowe, wielokrotnie poważniejsze – wpisało bowiem do kodeksu karnego przepis sankcjonujący działanie policji myśli.

Art. 256 § 1a nowego kodeksu karnego stanowi, iż 3 lata pierdla (w starym kodeksie było o rok mniej) można zarobić nie tylko za propagowanie „totalitarnego ustroju państwa”, ale również za propagowanie niepodobającej się władzy „ideologii” – w tym oczywiście „komunistycznej” – oraz jej symboli.

W skrócie oznacza to, że debata publiczna nad kapitalizmem staje się zakazana, a przynajmniej bardzo ryzykowna. Co jest pomysłem dziwacznym – nie tylko dlatego, że ta debata jest najważniejszym z toczących się dziś na Ziemi sporów, ale także dlatego, że PiS zajmuje w niej niekoniecznie prawomyślną pozycję.

„Ideologia komunistyczna” to pragnienie ludzkości wolnej od ucisku i niedostatku. Historia zna wiele odmian komunizmu – w tym komunizm chrześcijański, który wprawdzie różni się od dążącego do władzy i bogactwa papizmu, ale za to jest wierny ewangelii. Wydaje się, że PiS nie może być przeciwne krytykowaniu ucisku i niedostatku – zważywszy, że całą swoją tożsamość zbudowało na walce z pazernymi elitami III RP, które niesprawiedliwie zawłaszczyły owoce pracy zwykłych ludzi, zostawiając ich w nędzy i pławiąc się w luksusie. Pamiętacie kultowy spot wyborczy Prawa i Sprawiedliwości z 2007 r.? Ten z salonem pełnym burżujów, którzy spacerując między piramidami z krewetek narzekali na to, że władza przeszkadza im w interesach? Toż to lewactwo czystej wody!

Schodząc z poziomu stricte ideowego na nieco bardziej praktyczny: istotą komunizmu jest stosunek do własności środków produkcji, z której wynika walka klas. Jako wróg prywatnej własności środków produkcji jestem komunistką, ale jestem też w centralnym nurcie współczesnych nauk ekonomicznych, które coraz częściej udowadniają, że dogmat przewagi kapitału prywatnego nad państwowym nie ma uzasadnienia ekonomicznego. Najnowsza metaanaliza przeprowadzona przez zespół badaczy pod kierownictwem prof. Saula Estrina z London School of Economics – instytucji bynajmniej nie lewackiej – na podstawie zgromadzonych przez analityków Banku Światowego danych z 55 tys. firm z 57 krajów wykazały, że w krajach niedojrzałego kapitalizmu firmy państwowe radzą sobie lepiej niż prywatne.

Do krajów dojrzałego kapitalizmu badacze – na podstawie opracowanej w 2016 r. klasyfikacji FJAS, nazwanej tak od nazwisk jej twórców (Fainshmidt, Judge, Aguilera, Smith), zaliczyli Zachodnią Europę, USA, Kanadę, Australię, Japonię i Nową Zelandię, dzieląc je na 2 typy gospodarki rynkowej: stricte liberalny i ucywilizowany, zwany „skoordynowanym”. Reszta świata – od Chin i Rosji po Botswanę i Kamerun, poprzez cały były blok demoludów, świat postkolonialny i ten skolonizowany przez USA w drugiej połowie XX w. – podzielono na 6 typów gospodarek, odróżniając ten, w który wiodącą rolę sprawuje silne państwo (Chiny, Rosja, Argentyna, Wietnam), od tego, gdzie państwo ma takie ambicje, ale jest słabe, z wieloma brakami instytucjonalnymi (Angola, Egipt, Kenia, Tanzania) czy takiego, gdzie w gospodarce wiodącą rolę sprawują bogate rody (Azerbejdżan, Meksyk, Kolumbia, Maroko).

Polska – wraz z Czechami, Słowacją, Litwą, Łotwą, Estonią, Węgrami i Słowenią – została zaliczona do typu nazwanego „kolaboracyjnymi aglomeracjami”, co oznacza kraje zmierzające w kierunku ucywilizowanego rynku, ale bardziej skupione na wskaźnikach makroekonomicznych niż jakości życia obywateli. Te szczegóły są o tyle bez znaczenia, że w żadnych z sześciu typów niedojrzałego rynku firmy prywatne nie okazały się – pod względem wskaźników ekonomicznych, w tym produktywności – lepsze niż państwowe. W krajach kapitalizmu państwowego radzą sobie zdecydowanie gorzej.

Co można uznać – naraz – za argument na rzecz komunizmu, ale także polityki gospodarczej Prawa i Sprawiedliwości, które może sobie opowiadać o „narodowym” tym lub tamtym, ale prawda jest taka, że konsekwentnie powiększa sektor państwowy, od energetyki po bankowość poprzez produkcję środków transportu publicznego. Wbrew obowiązującej w polskim komentariacie histerii jestem – jako komunistka – entuzjastką tych działań. Czy władza zabroni mi teraz dobrze oceniać swoją politykę gospodarczą, jako iż czynię to z niesłusznych pozycji?

I wreszcie jest zarzut, który zdaje się oczywisty: zdobiąc się wizerunkiem Che Guevary i „Aurory”, oddaję część krwawym zbrodniom. Otóż jako lewak dostrzegam piękno i romantyzm w historii gnębionego ludu, który występuje przeciwko gnębicielom. Nie znaczy to, że planuję strzelać do kapitalistów albo kogoś do tego namawiam – podobnie jak, mam nadzieję, ci, których zdobią wizerunki powstańców warszawskich czy wyklętych, nie planują budować barykad na ulicach stolicy ani biegać z karabinami po lesie w nadziei na wywołanie III wojny światowej. To deklaracja o charakterze emocjonalnym i etycznym, a nie działanie agitatorskie. Zabraniając koszulek z Che Guevarą czy czerwonej gwiazdy, władza nie broni się przed zamachami na demokrację – co można by jeszcze zrozumieć, w końcu rząd nie lubi konkurencji – tylko mówi obywatelom, jakie poglądy wolno im mieć, a jakie są zakazane.

Jak gdyby to kiedykolwiek w Polsce przyniosło spodziewany efekt.

 

AGNIESZKA WOŁK-ŁANIEWSKA

 

Uwaga redakcji: Brak informacji, gdzie Autorka ma na ciele Che Guevarę, a gdzie „Aurorę”, nie wiadomo więc, jaki jest zasięg demonstrowania tych symboli.

 

Wasze komentarze 8 komentarzy

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

  • Jak zawsze popadamy w skrajność. Nic nigdy nie jest pośrodku. Jak zawsze brakuje świadomości społecznej czym jest nazizm komunizm a raczej jego karykatury typu stalinizm czy maoizm. Czy sam w sobie komunizm jest zły?? Otóż teoretycznie jest najlepszym systemem gospodarczym, ale jest utopijnym. Każda droga do stworzenia komunizmu zaprowadziła tak naprawdę do jeszcze większej deprawacji państwa, nierzadko spływając krwią. Idealny ustrój to mimo wszystko demokracja kapitalistyczna z państwowym sektorem ciężkiego przemysłu. Sprawne państwo może poprostu interweniować w takie sfery w razie kryzysu. Gorzej jeśli taki rząd jak obecnie, uczyni ze spółek państwa skarbonki na swoje populistyczne pomysły. Zachowanie pewnej równowagi pomiędzy sektorem prywatnym a państwowym gwarantuje tak naprawdę stabilność gospodarczą. Bajania o wartościach, tak naprawdę są niczym jeżeli w państwie jest nędza. Człowiek jest materialistą, jak jest głodny to ma gdzieś czy jest komuna czy rzesza. Ważne żeby miska była pełna. Totalitarny klasyk Marks się kłania. Wracając do totalitaryzmu… czy koszulka z gen. Franco albo Pinochet’em wpisuje się w propagowanie zgodnie z KK? W kręgu prawicy to pewnie propaguje wartości konserwatywne, tradycyjne, katolickie a zapewne antylewicowe. Przesada nigdy nie jest dobra, ani feudalizm, ani kapitalizm rodem z XIX w., ani komunizm w znanych odsłonach nie sprawdził się.

    • A weź wyrzuć ze swojej słusznej gadki te idiotycznie i epidemicznie używane „tak naprawdę”, które nic nie znaczą, i zobacz, czy coś się w treści zmieni. Bo jak na przykład z poniższej piosenki wyrzucisz „kurwę”, która spełnia podobną rolę broszki,, to wszystko się zmieni,.

      W Ołomuńcu na Fiszplacu

      Gdym na warcie kurwa! stał, gdym na warcie kurwa! stał

      Wszyscy mi się kurwa! dziwowali

      Sam się cesarz kurwa! śmiał

  • Czy chrześcijaństwu w swej szczytnej idei traktowania bliźniego swego jak siebie samego bliżej jest do komunizmu, czy też może do kapitalizmu? Od lat nie potrafię tego rozstrzygnąć, choć sam uważam, że awangarda tego ruchu – katolicy – zawsze byli bliżej kapitalizmu. Świadczy o tym ich parcie na zbijanie kasy wszelkimi możliwymi sposobami, vide np. ojciec dyrektor.

    • Przez całą historię Starego i Nowego Testamentu przewija się jedno pytanie: kto jest dla ciebie bliźnim? Dla Żyda bliźnim był tylko inny Żyd, pozostałych mozna było mordować, okradać i bezkarnie oszukiwać. W naszej chrześcijańskiej erze też nie było lepiej: inkwizycja, heretycy, innowiercy, konkwista, wojny z protestantami… Zawsze udawało się wpoić ludziom, że ten co stoi po drugiej stronie nie jest w pełni człowiekiem.

  • Przez całą historię Starego i Nowego Testamentu przewija się jedno pytanie: kto jest dla ciebie bliźnim? Dla Żyda bliźnim był tylko inny Żyd, pozostałych mozna było mordować, okradać i bezkarnie oszukiwać. W naszej chrześcijańskiej erze też nie było lepiej: inkwizycja, heretycy, innowiercy, konkwista, wojny z protestantami… Zawsze udawało się wpoić ludziom, że ten co stoi po drugiej stronie nie jest w pełni człowiekiem.

  • „wolny od ucisku i niedostatku” to może być (dość) liberalny kapitalizm. Nie przypadkiem lud radziecki mawiał: „Sierp i młot – śmierć i głód”. Kolektywizacja: 14,5 miliona trupów, wielki skok w Chinach: 40 milionów – nigdy w dziejach tylu ludzi nie umarło z głodu i żadna policja polityczna nie zamknęła tylu ludzi w obozach co w „teoretycznie najlepszym systemie”. Bardzo duże firmy, państwowe i prywatne są zarządzane administracyjnie i są podobne. Państwowy wyzysk też jest podobny do prywatnego, a komunistyczny jest dużo większy, jak się zrobi porządek ze związkami. Własność „społeczna” to tylko słowo, pitu-pitu jak „twój” bank czy „twój” sklep gdzie chodzisz jako klient. Własność prywatna daje i to, że pracownicy mogą w niektórych chociaż firmach mieć akcje, możliwość jakiegokolwiek (niewielkiego) udziału w środkach produkcji. W państwowej firmie rządzą kolesie z nadania partyjnego, a nie pracownicy, jak się nie podoba, tak samo cię skasują. Komuniści zamienili tylko wielu wyzyskiwaczy na jednego wielkiego z większą władzą. Pic na wodę, fotomontaż. Komuchy wielbią aparat państwowy, jak ultrakatolicy Episkopat. Jak zabronimy własności prywatnej środków produkcji, to w efekcie nikomu nie wolno się dorobić w przemyśle – ucisk właśnie wzrasta. Wynagrodzenia zależą od konkurencji pracodawców. Odcięcie prywaciarzy zmniejsza konkurencje pracodawców, PKB i dostatek. Jak ktoś nie lubi prywaciarzy – niech idzie do firmy państwowej. Nie ma przymusu pracowania u prywaciarzy. Kapitaliści są tyle winni robotnikom, co Żydzi antysemitom. Dobrobyt buduje się rozwojem gospodarczym, potrzeba do tego przedsiębiorczości i wielu firm, a nie szukania „winnych”. Jak widać, lektura kilkudziesięciu książek od Marksa przez Stalina do Mao nie zrobiła ze mnie komucha, więc art. 256 jest tylko kolejną pałką dla wrednej władzy.